Stap Uit Je Schoenen

Soms sta ik even stil, stil bij de dingen die gebeuren om mij heen en kijk ik terug op mijn leven. Wat heb ik bereikt, wat wil ik bereiken, wat moet ik nog bereiken? Leef ik al voor een volle 100%? Doe ik iets met mijn leven wat ik wil? Waarom heb ik op sommige momenten niet die ene zijweg genomen? Want dan was ik nu op een ander pad in mijn leven, en niet op hetzelfde saaie stuk.

tumblr_nkqquiIDCL1tlglr7o1_500

Een Droom

Ik heb — net als iedereen — een droom, een doel, iets wat ik heel graag wil. Niet iets materialistisch, maar iets wat ik graag wil bereiken in mijn leven. Sommige mensen houden dit geheim en sommige komen er voor uit en halen dat doel. Het zijn er misschien niet veel, maar ze zijn er.

Ik ben niet een van de mensen die haar doel heeft bereikt. Ik ben er nog lang niet en misschien zal ik er ook nooit komen. Zo vaak is het mij verteld om realistisch te blijven, uitgelachen om mijn droom, vreemd aangekeken, mensen die het vreemd vinden, of zich er mee willen bemoeien.

tumblr_nllcvnS4pX1txtyzlo1_500

De reden waarom ik er nog lang niet ben? Omdat ik bang ben. Bang om risico’s te nemen, bang om uit mijn comfort zone te stappen. Bang om mijn droom te uiten. Ik heb dingen uitgesteld, dingen niet (eerder) gedaan, afwachtend op kansen die niet komen als ik zelf niet die dingen onderneem. Ideeën die aan mij voorbij gaan, mensen die mij voor gaan met wat zij graag willen.

Het voelt alsof je de enige bent die stroop onder je schoenen hebt en amper voor uit komt. Je hebt twee opties: je schoenen aan houden en amper vooruit komen. Of optie twee: je schoenen uit trekken op het harde pad verder gaan op blote voeten. En de steentjes die in je voet prikken accepteren, want na een tijdje zal je ze niet eens meer voelen. En zodra je eindelijk bij de finish bent, was het al die pijnlijke steentjes onder je voeten waard.

Ik kies om mijn schoenen aan te houden, ondanks dat ik ze uit kan doen om dan verder te lopen. Ik zie zoveel mensen voor bij lopen op (op blote voeten). Ik wil ook de finish halen, maar ik hou mijzelf tegen. Waarom? Angst.

Als mensen vragen wat ik wil worden of wat ik wil doen, draai ik er om heen. Alsof ik mijzelf niet serieus neem en het niet over mijn tong krijg gerold om te zeggen wat ik wil. Ik wil het zeggen, maar niet uitgelachen worden. Ik wil het zeggen, maar niet horen dat het een slecht idee is en ik er nooit geld mee zal verdienen, of alle negatieve reacties die ik misschien wel zal horen — of misschien ook niet.

tumblr_nllnaiHFL11txtyzlo1_500

Wie weet ben ik straks 80 en heb ik nooit behaald wat ik wil behalen. Heb ik mijn droom nooit echt waar gemaakt omdat ik niet uit die stomme schoenen wilde stappen om het risico te nemen en de steentjes in mijn voeten te voelen.

Waarom stap ik nu niet uit die schoenen? Wat houd mij tegen? Zoveel! Angsten, irrationele angsten. Onwetendheid, onzekerheid, de downs (en de ups?) en domheid. Domheid dat ik niet die schoenen nu uit doe en achterlaat. Zodat anderen kunnen zien: ik kan ook uit mijn met-stroop-bedekte-schoenen stappen om op blote voeten verder te gaan en voet afdrukken achterlaten. Want dat kan. Dat kan jij, dat kan ik, dat kan iedereen.

Maar die stap, om je veters (of klittenband) los te maken en je blote voet op het harde pad te zetten. Het is zo’n kleine stap, maar tegelijkertijd zo groot. De steentjes zullen pijn doen, maar het pad zal soms ook zacht en aangenaam zijn…

 

Featured image door pixabay.com.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s